مهستان یک تاریخ و یک فرهنگ خاص را نمایندگی می کند. متن فرهنگیی است که پیام آور "اقلیم فرهنگی ایرانی" است و به دنبال زنده نگه داشتن گذشته ایرانی و استمرار آن در حال و آینده و به نوعی بالنده کردن آن با عناصر و "بودن های جدید" است.

مهستان با تاکید برجهان سنتی ایرانی در کنار جهان مدرن ایرانی، تلاشی برای بازتولید "ناپیداها" و "گم گشته ها" و یا به "حاشیه رانده های" تاریخ پرافتخار معماری ایرانی و انعکاس "پایداری شکوه تمدنی ایران" محسوب می شود.نگاه سنتی – مدرن گرا و بومی – جهانی گرای مهستان، منعکس کننده رویکرد "واقع گرایی" معماری این بنای تاریخی است که درصدد بازنمایی "گم گشته های معماری ایرانی" است.

مهستان شناسه های پرداخته شده ای را بصورت مستقیم از سه سبک رایج معماری ایرانی که از آغاز ورود اسلام به ایران تا اواخر قرن 13 هجری قمری رایج بوده، یعنی سبک های رازی، آذری و اصفهانی را در خود جمع کرده است و جلوه هایی از سبکهای پارسی، پارتی و خراسانی را نیز در خود نهفته دارد.